Persoonlijk Leiderschap in organisaties
De terreurdreiging van regels
Door: drs Peter C.M. Henneveld
(gepubliceerd in colum, Arbomagazine, 2007)
Het moet toch niet gekker worden….
Was laatst in een Zorginstelling en kwam voor de zoveelste keer “terreur” tegen.
Ik bedoel hiermee de bergen mappen, ordners die gaan over kwaliteit, arbo, milieu, cliënten etc. Niet alleen zorginstellingen bezwijken onder deze druk, ook jeugdzorgorganisaties, kinderopvang, onderwijsinstellingen en industrie kennen dit verschijnsel.
Deze berg aan procedures lijkt een fysieke weergave te zijn van een groeiende angst en gebrek aan onderling vertrouwen. En dan heb ik nog niet eens over de vele mensen die mailtjes bewaren en uitdraaien, want: ”het kan later tegen je worden gebruikt!”
Wie durft die berg papier op de parkeerplaats in de fik te steken en gewoon weer terug te gaan naar de essentie van werken! Gewoon doen wat je leuk vindt, je vak uit oefenen, lekker werken met zelfvertrouwen. Goede dingen en fouten accepteren van jezelf en anderen?
Da’ s toch veel leuker dan als leidinggevende de zoveelste procedure door iemands strot duwen en hem of haar daar later op willen afrekenen?
Toen laatst een tbs’er op zijn proefverlof een vrouw verkrachtte zei onze minister:”het is erg dat het is gebeurd maar de procedures zijn goed gevolgd”. Tsja, het functionele denken is blijkbaar ook doorgedrongen bij mensen die het goede voorbeeld moeten geven….
Zolang de procedure wordt gevolgd is het dan echt goed?
Waar het functionele denken (werken vanuit de machinemetafoor) teveel nadruk krijgt vliegt de bezieling de deur uit las ik laatst.
Normaal organiseren vanuit redelijkheid, de menselijke maat en gezond verstand lijkt niet meer te kunnen.
Helaas zie ik veel leidinggevenden die dit functionele denken kritiekloos overnemen
en wartaal uitroepen zoals: “ons zorgsysteem is transparant en we zijn met een integratie
bezig waarbij we nog enkele stapjes moeten zetten”. Ik weet wat transparant is -
En.........niemand weet wat er wordt bedoeld met “stapjes”, ach, we roepen maar wat. Op symposia krijgen deze mensen veel spreektijd en krijgen de kans hun oersaaie en zielloze verhalen te vertellen die iedereen toch weer vergeet. We gaan in onze wereld al lang niet meer lichamelijk dood maar op geestelijk vlak is de armoede verbijsterend.
In mijn dagelijkse werkelijkheid zie ik veel mensen die (soms) worstelen met zichzelf, leidinggevenden, collega’s en hun best doen om dagelijkse taken af te krijgen.
“Onze organisatie is bagger maar ja, je doet het voor de cliënten he?” zei een deelneemster
laatst in een training. Gek he? dat ze ongemotiveerd raken van het invullen van de
zoveelste suffe procedure. Niet dat ze geen belang hechten aan bepaalde zaken, integendeel,
veel managementtools en -
Met een twinkeling in de ogen gaan ze weer opgewekt en geïnspireerd naar huis….
We hebben echter een probleem, dat lachen kun je niet vangen in een procedure, wat nu?
Tips
- Hou je vooral bezig met de echte problemen in plaats van het produceren van nog meer papier.
- Werk altijd vanuit je eigen inspiratie en bezieling, die is essentieel.
- Ontwikkel een gezonde argwaan voor mensen die alleen maar kunnen denken in procedures (zij zijn emotioneel onvolwassen en zeer gevaarlijk).
- Verwar de “weg” niet met het doel wat je wilt bereiken.
- Spreek met mensen over de essentie van zaken niet over de bijzaken.
- Wordt lui en slim, werk zeker niet harder dan je al doet, je verliest dan teveel energie en onderscheidingsvermogen en daardoor neem je niet de juiste beslissingen.
- Stel de regels en kaders ter discussie en niet de inhoud (dan wordt het echt leuk, let maar op!)
- Volg je hart in plaats van je ego (maar blijf ook nadenken)
- Neem deel aan de wereld maar wordt er geen onderdeel van
- Neem deze tips niet al te serieus maar blijf bij jezelf (en uit je ego)
De Bewustzijnsfabriek is a registered trademark
Copyright De Bewustzijnsfabriek -
