Professioneel of menselijk?

Door: drs Peter C.M. Henneveld

Van een deelneemster aan een training hoorde ik het volgende verhaal;

Een cliënt met psychosociale problematiek was vermist. Alle betrokken professionals  en enkele leidinggevenden van de instelling zaten met elkaar in vergadering. Mijn deelneemster bracht  

–wat aangeslagen- verslag uit van hetgeen er gebeurd was. Ze kende de cliënt goed en omdat de kans op suïcide  niet ondenkbeeldig was maakte zij zich grote zorgen.

Haar leidinggevende sprak haar -tijdens de voltallige vergadering-  aan dat ze veel te betrokken was en meer afstand moest nemen. Later verduidelijkte hij zijn opmerking dat ze professioneler moest zijn in haar houding.  Dat zijn benadering een grote negatieve impact had mag behoeft hier geen nadere uitleg…

 

Opvallend is dat deze manager haar in het bijzijn van anderen ‘neerzet’ en -daar gaat het mij nu even om-  ‘professioneel’ uitlegt als ‘juiste afstand’ c.q. rationeel. (‘Menselijk definieer ik hierbij als erg begaan, emotioneel).

We leven in een tijd waarin functioneel denken dominant is maar dat dit in een instelling waar de ‘mens’  centraal hoort te staan gebeurd is verbijsterend te noemen. Waar hebben ze deze manager trouwens gevonden die dit soort dingen roept?

 

Organisatie als levend wezen

Een  organisatie is een levend wezen dat je –wil het goed gedijen- op de juiste manier moet voeden. We kunnen deze groei bevorderen door met oprechte aandacht voor de medewerkers klanten of cliënten te werken. Daarnaast door zoveel mogelijk eerlijk, oprecht, rechtvaardig te denken en te communiceren. Hierbij bouw je aan vertrouwen en kwaliteit. Omdat je gebruik maak van positieve impulsen. Tegenwoordig spreekt men van trillingen of resonantie die het beste in mensen naar boven haalt.

Groei stagneert als we schade toebrengen aan relaties, mensen door verkeerde woordkeus of –zoals in bovenstaand voorbeeld- mensen publiekelijk aan de schandpaal te nagelen.

Als organisaties worden geleid door mensen die dominant functioneel managen met te grote nadruk op systematisch werken en het volgen van procedures, afvinklijstje, checklisten, competentieprofielen en grafieken dan verdwijnt onherroepelijk de menselijke maat en bezieling. Mensen worden dan snel ‘productiefactoren’. Gevolg;stagnaties, blokkades, afgescheidenheid en (onderhuidse) spanningen en conflicten. En niet te vergeten een groot verloop, hoog ziekteverzuim en veel ontevredenheid.

 

Is deze manager dan een slechte manager?

Nee, dat hoeft niet. Hij was op dat moment gewoon onbewust van zijn eigen (angst)projectie op de situatie en de impact van zijn woorden op de medewerkster. Dit gebeurt wanneer mensen louter vanuit hun hoofd (of ego) communiceren.

 

Kan dit hersteld worden?

Ja , maar dan zal hij over zijn ego moeten ‘stappen’ en da’s niet zo makkelijk maar wel te leren.

De kunst is hem rustig te vertellen wat zijn woorden teweegbrengen. Deze reflectie kan hem bewust maken van de effecten. Gewoon erg kwaad worden is menselijk, heeft soms hetzelfde effect maar is nogal onvoorspelbaar. Irritatie roep irritatie op waardoor het conflict zich zal verdiepen.

 

Terug naar de menselijke maat of moeten we professioneler worden?

De vraag wat beter is zou ik willen beantwoorden dat beiden essentieel zijn. Het gaat om het zoeken naar de middenweg (of balans) tussen hoofd en hart. Als het je lukt om deze te combineren ben je sterk in leidinggeven, communicatie en bouw je werkelijk aan een succesvol team of organisatie!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Bewustzijnsfabriek is a registered trademark

Copyright De Bewustzijnsfabriek -Alle rechten voorbehouden- voorwaarden